Rodzice dzieci z zaburzeniami komunikacji językowej zgłaszają, że dzieci w czasie oglądania reklam wpatrują się w ekran jak zahipnotyzowane. Neurobiolog LeDoux zaznacza, że nawet przy obrazach rejestrowanych podświadomie istnieje preferencja do oglądania bodźców znanych. Dziecko nie rozumie treści, obserwuje jedynie ruchy obrazów. Z efektem ekspozycji dziecko ma do czynienia bawiąc się również zabawkami z powtarzającą się melodyjką. Przez to, że ten sam dźwięk jest powtarzany, tworzą się połączenia nerwowe, które mogą być stałe, ale nie są korzystne dla rozwoju dziecka. Ośrodki słuchowe w prawej półkuli mózgu, blokują odbiór przekazów językowych z lewej półkuli. Mowa innych osób jest słyszana, jednak nie jest przetwarzana i prawidłowo odbierana przez układ nerwowy. Dźwięki te stają się przez mózg dziecka ignorowane, tak samo jak dorośli ignorują niektóre dźwięki, takie jak np. tykanie zegara. Słyszana przez dziecko mowa nie jest dla niego istotna, skupia ono bowiem uwagę na telewizorze czy muzyce. Dziecko jest pobudzone, a jeśli pobudzenie przekroczy wartość progową, synapsa zostanie wzmocniona, połączenie między neuronami będzie bardziej trwałe, a jeżeli będzie podprogowe, synapsa zostanie osłabiona, mózg może zacząć odbierać tylko obrazy, a nie mowę. Rozwój układu nerwowego u dziecka zależy od rodzaju bodźców wzrokowych dostarczanych w pierwszych trzech latach życia. Kiedy dziecko widzi albo słyszy program telewizyjny lub obraz w komputerze, kierowanie uwagi na przekazy językowe jest zaburzone. Dzieje się tak dlatego, że sieci neuronalne pracują według zasad konkurencyjności, znane dźwięki eliminują wówczas odbiór nowych informacji językowych.
Nowe technologie wywołują duże zmiany w funkcjach i strukturze mózgu. Każda półkula działa w inny sposób, to znaczy inaczej wykonuje zadania i rozwiązuje problemy. Obie półkule w inny sposób przetwarzają informacje. Lewa przetwarza je w sposób analityczny, czyli sekwencyjny, przez percepcję kolejnych elementów. Ich kolejność musi zostać uporządkowana w czasie. Prawa półkula przetwarza informacje globalnie przez całościową analizę wszystkich cech bodźca. Kiedy obie półkule pracują, jedna półkula jest blokowana przez drugą. Lewa półkula, gdy przetwarza informacje językowe, blokuje aktywność półkuli prawej. Symulacja rozwoju funkcji poznawczych dziecka wpływa na łatwiejsze stopniowe przejmowanie przez lewą półkulę mózgu zadań językowych. Jeżeli w początkowej fazie rozwoju dziecku dostarczana jest stymulacja tylko półkuli prawej, czyli dynamiczny obraz, muzyka, dźwięki, to aktywność lewej kory jest blokowana, przez co hamowane są ośrodki mowy. Wówczas dziecko ma problemy z komunikacją językową, jest ona opóźniona lub wcale nie podejmowana. Czynności powtarzane regularnie zostawiają ślad w korze mózgowej. Dzieje się tak przez zmiany sieci neuronalnych. Niektóre programy telewizyjne, które są przeznaczone dla dzieci od czwartego miesiąca życia, znacznie wpływają na rozwój poznawczy oraz motoryczny u niemowląt i zmieniają funkcjonowanie kory mózgowej.
Pobudzanie kory wzrokowej jest niezwykle ważne w rozwoju dziecka. Przeprowadzono badanie, w którym sprawdzono pobudzenie na widok nowej zabawki. Niemowlę machało nogami, zaobserwowano też intensywne ruchy obręczy barkowej, głowy i oczu. 1/3 kory mózgowej odpowiada za widzenie, a 1/3 za planowanie oraz wykonywanie ruchu. Pobudzenia te wpływają na kształtowanie się funkcji poznawczych. Tak intensywna aktywność motoryczna nie występuje, gdy dziecko ma przed oczami obraz stały, nie zmieniający się, na przykład zabawkę zawieszoną nad łóżeczkiem. Inaczej natomiast reaguje, gdy widzi obraz poruszający się, do tego jeszcze dochodzą dźwięki, a obraz zmienia się dynamicznie, jak w przypadku telewizora, tabletu, telefonu komórkowego, komputera czy innych urządzeń cyfrowych. Obserwując tego typu obrazy dziecko nawet całkowicie potrafi przestać reagować na głos rodziców poprzez brak zdolności przetwarzania informacji z różnych źródeł.
Komunikacja dziecka w wieku niemowlęcym z drugim człowiekiem jest bardziej pożyteczna dla rozwoju niż długotrwałe oglądanie telewizji, ponieważ dziecko, które często ma dostęp do telewizora czy innych urządzeń może stracić zainteresowanie otaczającym go światem zewnętrznym, komunikaty przekazywane przez rodziców czy inne osoby mogą być niezrozumiałe dla malucha. Poza tym dziecko może mieć problemy z koncentracją i kontaktami społecznymi, nie uśmiechać się na widok innych osób, może skutkować to także diagnozą zaburzeń ze spektrum autyzmu.